Afgelopen weekend mocht ik Viva Classic Live beleven. Een klassiek concert, geproduceerd door Sef Thissen en onder de muzikale leiding van maestro Maurice Luttikhuis.
Op het podium ontstond een bijzonder samenspel. Het New Symphonics Orchestra vormde de muzikale basis, vocaal omkleed door de indrukwekkende stem van operalegende Antonello
Palombi en de veelzijdige theaterkoningin Ellen ten Damme.
Maar eigenlijk ging deze avond over iets veel groters dan alleen muziek.
Er was één missie: samen een fantastisch genre tot leven brengen, met de rijke geschiedenis van filmmuziek als inspiratiebron.
Nummer na nummer werd het publiek meegenomen in een wereld waarin iedere noot, iedere stem en iedere beweging ertoe deed. Feilloze timing en een ongekende beheersing van het vak kwamen samen. Elke individuele artiest en muzikant leverde zijn bijdrage aan een groter geheel — en juist daarin zat de magie.
Wat daarbij bijzonder raakte, was het gedeelde begrip van het grotere geheel.
Iedere professional op het podium leek niet alleen zijn eigen partij te kennen, maar vooral te
begrijpen wat het gezamenlijke moment nodig had.
Vanuit dat begrip wist ieder wanneer hij naar voren moest stappen, wanneer hij ruimte moest geven en wanneer een ander het moment mocht dragen. Dat zag je in de kleinste details.
Een individuele violist die op de seconde nauwkeurig zijn moment pakt. Een stem die precies
daar inzet waar de emotie daarom vraagt. Een orkest dat zonder aarzeling volgt, ondersteunt en versterkt.
Niet omdat iemand voortdurend vertelt wat er moet gebeuren, maar omdat iedereen hetzelfde
grotere doel en hetzelfde muzikale moment begrijpt. Dat is gedeeld begrip (shared understanding) in zijn puurste vorm.
Het vertrouwen dat ontstaat wanneer professionals hun eigen verantwoordelijkheid nemen,
maar tegelijkertijd voortdurend verbonden blijven met het geheel.
Voor het orkest stond maestro Maurice Luttikhuis. Ontspannen, maar messcherp geconcentreerd. Hij straalde vertrouwen uit naar iedere muzikant en iedere bijdrage die het
geheel vormde. Waar richting nodig was, stuurde hij voorzichtig bij. Zonder te overheersen. Zijn rust gaf ruimte.
Zijn concentratie gaf zekerheid. En juist daardoor konden de professionals op het podium excelleren.
De leider hoefde niet iedere beweging te controleren. Het gezamenlijke begrip van de missie,
het vakmanschap en het onderlinge vertrouwen deden een groot deel van het werk. En dan gebeurt er iets bijzonders.
Duizenden mensen in de zaal beginnen samen te voelen wat er op het podium gebeurt. Er verschijnen glimlachen. Er vloeien tranen. Stilte wordt afgewisseld met applaus.
Op dat moment weet je: de missie is geslaagd.
De ervaring was dan ook veel meer dan een excellent concert.
Het was een bijna pure vorm van Mission Command.
Een leider die vertrouwen geeft. Professionals die hun vak verstaan. Een gedeeld begrip van de
missie en van het grotere moment. Ieder met een eigen verantwoordelijkheid, maar allemaal
verbonden aan hetzelfde doel.
Niet voortdurend vertellen wat iemand moet doen, maar de omstandigheden creëren waarin professionals vanuit hun eigen expertise en inzicht het beste van zichzelf kunnen geven.
Vertrouwen. Vakmanschap. Gedeeld begrip. Vrijheid van handelen binnen een gezamenlijke missie.
En wanneer dat allemaal samenkomt, ontstaat iets wat je vooraf niet kunt afdwingen.
Muziek werd missie.
Vertrouwen werd kracht.
Gedeeld begrip werd handelingsruimte.
Vakmanschap werd emotie.
En duizenden mensen gingen samen naar huis met precies dat gevoel.
Een fantastische avond. Een geslaagde missie.
geschreven door Roger Knorr
